Sunday, 19 November 2017

நம்ம வீட்டுக் கல்யாணம்!!!

குறிப்பு: இந்தப் பதிவு வெறும் நகைச்சுவைக்ககவே. யார் மனதையும் புண்படுத்துவதற்காக அல்ல.ஒவ்வொருத்தரோட வாழ்க்கையிலயும் ஒரு குறிப்பிடத்தகுந்த ஏற்படுத்துற ஒரு முக்கியமான விஷயம்தான் இந்தக் கல்யாணம். ஆனா அந்த மாற்றம் எப்படி வேணாலும் இருக்கலாம். ”பாரு மச்சி.. கல்யாணத்துக்கு முன்னால கிருக்கன் மாதிரி திரிஞ்சிக்கிட்டு இருந்தான். இப்போ எவ்ளோ டீசண்டா ஆயிட்டான்.. 

எல்லாம் பொண்டாட்டி வந்த நேரம்” ம்ன்னு சில பேரப் பாத்து சொல்லுவோம். அதே இன்னும் சில பேரப் பாத்து “ச்ச.. கேக்க ஆளே இல்லாம, எப்புடி சிங்கம் மாதிரி இருந்த மனுசன்.. இப்புடி சீக்கு வந்த கோழி மாதிரி ஆயிட்டாரே.. ”ன்னு கூட சில பேர பாத்து சொல்லுவோம். எப்புடியோ மாற்றம் உறுதி.

அந்தக் கல்யாணத்துக்கு முன்னால நம்மாளுககிட்ட இருக்கும் பாருங்க மாற்றம். திண்டுக்கல் லியோனி சொல்ற மாதிரி, மொத வாரம்தான் அரைகிலோ மிச்சர யாருக்கும் குடுக்காம இவன் மட்டும் திண்டுகிட்டு இருந்துருப்பான். ஆனா பொன்னு பாக்கப்போறப்போ ஒரு சின்ன ப்ளேட்ல கொஞ்சம் மிச்சர வச்சா, அப்டியே பட்டும் படாம நுனி விரலால ரெண்டே ரெண்டு மிச்சர மட்டும் எடுத்து வாயில போட்டுகிட்டு போதும்னு சொல்லிருவாய்ங்க. அதாவது அவரு ஆய்லி ஐட்டமெல்லாம் அதிகம் எடுத்துக்கமாட்டாரம். அதோட அவரு எதையுமே ரொம்ப சாப்ட மாட்டாராம். ரொம்ப டிடர்ஜண்டு .. ச்ச. டீசண்டானவராம்.

இவிங்க ஒருவித அலும்புன்னா, இந்த புள்ளைங்க இன்னொரு விதமான அலும்பு. சும்மா நேரத்துல சனியன் யாரையுமே அண்ட விடாது. பக்கத்து வீட்டு சின்ன புள்ளை பூ கேட்டா கூட, மூஞ்சை காட்டி, தலையில கொட்டி அனுப்பி விட்டுடும்ங்க. ஆனா, அந்த கல்யாண நேரத்துல பாக்கனுமே, ”சின்னக் குழந்தைங்களைப் பாத்தா இந்தப் புள்ளைக்கு உசுரு போல” ன்னு எல்லாரும் ஆச்சர்யப்படுற மாதிரி, கொழந்தைங்க எங்க இங்க இருந்தாலும் கூப்டு ”ஹே இங்க வாடி.. என்னடா செல்லம் பன்ற… பூ வேணுமா.. “ அப்டின்னு அந்தக் கொழந்தையாவே மாறிருவாங்க.

சரி இப்போ நம்ம என்ன பண்ணப்போறோம்னா, திடீர்ன்னு ஒரு கல்யாணத்துக்குள்ள நுழைஞ்சிட்டோம்னா, பொண்ணு மாப்ளைய மட்டும் படக்குன்னு கண்டுபுடிச்சிடலாம். ஆனா, மத்த எல்லாரையும் யார்  யாருன்னு அவங்க செய்கைகள வச்சே எப்படி கண்டுபுடிக்கிறதுங்குறதத் தான் இப்போ  பாக்கப் போறோம்.

1. கல்யாண மேடையில, ஃபுல் மேக்கப்புல பாத்த உடனே பளிச்சின்னு தெரியிறது பொண்ணுதான். ஆனா அந்தப் பொண்ண விட அதிகமா மேக்கப் போட்டுக்கிட்டு ஒண்ணு அந்த ஸ்டேஜ்ல சுத்திக்கிட்டு இருந்தா அது தான் பொண்ணோட தங்கச்சி.

2. கல்யான வீடியோ கவரேஜ்ல எல்லா ஃப்ரேம்லயும் பொண்ணும் மாப்ளையும் இருப்பாங்க. அவங்களுக்கு அடுத்த படியா, எல்லா ஃப்ரேம்லயும் ரெண்டு மூணு தங்க சங்கிலிகள் தெரியிறமாதிரி நிக்கிற ஒரு பொண்ணு இருக்கும். அது வேற யாரும் இல்லை. பையனோட அக்கா.

3. ஆளுக்கும் போட்டுருக்க ட்ரஸ்ஸுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாம, ஆனா மாப்ளைக்கு ஈக்குவலா ஒருத்தன் கோட் சூட்டெல்லாம் போட்டுக்கிட்டு டம்மியா, ஸ்டேஜ்ல நின்னுகிட்டு இருப்பான். அது வேற யாரும் இல்லை. மாப்ளையோட அக்கா புருஷன். அந்தக் கோட்ட, அவர் கல்யாண ரிஷப்ஷனுக்கு அப்புறம் இப்பதான் போட்டுருப்பாரு.

4. இன்னொருத்தன் மாப்ள மாதிரியே வேஷ்டி சட்டையெல்லாம் போட்டுக்கிட்டு, ஸ்டேஜ்ல நிக்காம, டான் மாதிரி அங்க இங்க ஓடுறது உடியாருறது வர்றவங்கள கவனிக்கிறது, ஸ்டேஜ்ல ஏறுறது இறங்குறதுன்னு ரொம்ப ஆக்டிவா ரொம்ப சந்தோஷமா திரிஞ்சிட்டு இருப்பான். அவந்தான் மாப்ளையோட தம்பி. ரூட்டு கிளியரான சந்தோஷத்துல தலைகால் புரியாம சுத்திக்கிட்டு இருப்பான்.

5மாப்ளைக்கு லைட்டா வேர்த்தாலோ, வாழ்த்த வர்றவங்க கூட்டத்துல பொட்டுவைக்கும் போது லைட்டா அங்க இங்க அப்பிட்டாலோ, மின்னல் மாதிரி ஒருத்தன் ஒரு கர்ச்சீப்ப வச்சிக்கிட்டு மாப்ள மூஞ்ச தொடைச்சிட்டே இருப்பான். அவன் மாப்ளையோட ஸ்கூல் ஃப்ரண்டா இருக்கும். மொதநாள் நைட்டு பேச்சிலர் பார்ட்டில மூச்சுத் தெணறத் தெணறக் குடிச்சவனும் அவனாத்தான் இருக்கும்

6. கல்யாணம்5 முடிஞ்சி ஒரு பத்து நிமிஷம் கழிச்சி, “இய்ய்ய்யாய்…எவண்டா அவன் நா வர்றதுக்கு முன்னால தாலியக் கட்டுனது..” ன்னு மண்டபத்தோட வாசல்ல ஒருத்தன் ஃபுல் போதையில கத்திக்கிட்டு இருப்பான். அவனை யாருமே மதிக்காம, ஆனா ஒரே ஒரு அம்மா மட்டும் போய் அவன உள்ள கூப்டாங்கன்னா அவன் தான் மாப்ளையோட தாய் மாமன். பத்து மணி கல்யானத்துக்கு பதினொன்னே முக்காலுக்கு வருவாரு. ஆனா கல்யாணம் அவர் வந்ததுக்கப்புறம் தான் நடக்கனும்னு வேற எதிர்பாப்பாறு. அப்போ அவனப் போய் கூப்டுறது யாருன்னு உங்களுக்கே தெரியும்.

7. கூட்டத்துல உக்காந்துருக்க எல்லாரும் “எப்பப்பா… கல்யாணம் முடியும்.. எப்பப்பா சோறு போடுவாய்ங்க” ன்னு ஒரே ஆவலோட உக்கார்ந்திருக்கும்போது, ஒரே ஒரு அம்மா மட்டும் வச்ச கண்ணு வாங்காம கல்யாணப் பொண்ணையே மொறைச்சி பாத்துகிட்டு இருக்கும். அப்டி இருந்தா. அது பொண்ணோட அப்பா வழி அத்தைன்னும், அவங்க பையனுக்கு இந்தப் பொண்ணை கேட்டு, பொண்ணு வீட்டுல இல்லைன்னு சொல்லிட்டாங்கன்னும் நீங்களே கண்டுபுடிச்சிடலாம்.



8. மேமாசம், பீக் அவர்ல சென்னை சிட்டி பஸ்ல ட்ராவல் பண்ண மாதிரி ஒரு களைப்போட, ஒரு நிமிஷம் கூட உக்காராம, ஸ்டேஜ்ல கல்யாணம் முடிஞ்சிருச்சா இல்லையான்னு கூட கவனிக்காம எல்லாரையும் போய், “வாங்க வாங்க.. சாப்டு போங்க” ன்னு ஒருத்தர் கூப்டுட்டு இருந்தா அவர்தான் பொண்ணோட அப்பா.


9. பொண்ணுக்கு எத்தனை சவரன் நகை போட்டுருக்காய்ங்க, யார் யார் என்ன செய்றாங்கங்குற விஷயத்த, பையனோட அம்மா அப்பாவ விட, இன்னொரு முக்கியமான கேரக்டர் ரொம்ப கூர்மையா, திருட்டுப்பய நகைய கவ்வ போறப்போ பாக்குற மாதிரி ஒண்ணு பாத்துக்கிட்டு இருக்கும். அதுவேற யாரும் இல்லை. பையனோட அண்ணி.. எங்க நம்மள விட அதிகமாகிதிகமா நகையப் போட்டுவிட்டு நம்மள டம்மி ஆக்கிறப்போறாய்ங்களோங்குற பீதியிலயே இருக்கும்.

10. அந்த கல்யாணக் கூட்டத்துலயே, ஒரே ஒரு குரூப்பு மட்டும், அந்த கல்யணத்துக்கும் அவங்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமுமே இல்லாத மாதிரி, தனியா ஒரு மீட்டிங் போட்டுக்கிட்டு இருக்கும். அதுதான் பொண்ணோட அப்பாவோட சொந்தக்காரய்ங்க.

11.கல்யாணமெல்லாம் முடிஞ்ச உடனே அரக்க பரக்க ஒரு கும்பல், வீங்கிப்போண மூஞ்சோட, ஒழுங்கா சீவாத தலையோட வேக வேகமா வந்து மாப்ளைக்கும் பொண்ணுக்கும் வெறும் கைய மட்டும் குடுப்பாய்ங்க. அவிங்க வேற யாரும் இல்லை.மாப்ளையோட ஆஃபீஸ் மேட்ஸோ இல்லை காலேஜ் மேட்ஸோ. ரூம்போட்டு விடியகாலம் வரைக்கும் குடிச்சிட்டு இப்பதான் எழுந்து வர்றாய்ங்கன்னு அர்த்தம். 

12. அதே கல்யாணத்துல, யாரு கூடவும் பேசாம, ஒரு young,  Husband & wife, அவங்க குழந்தைய விளையாட விட்டுட்டு, அதுக்கு ஐஸ்கிரீம் வாங்கி சாப்ட குடுத்துகிட்டு, கையில் ஒரு கேமராவ வச்சிகிட்டு சீட்டுல உக்காந்த படியே ஸூம் பண்ணி மாப்ளைய ஃபோட்டோ எடுக்குறதும், அப்பப்போ மாப்ளைய பாத்து கைகாட்டுறதுமா இருப்பாய்ங்க. அவனும் வேற யாரும் இல்லை. மாப்ளையோட காலேஜ் ஃப்ரண்டாத்தான் இருப்பான். அவசரப்பட்டு அவிய்ங்க பேட்ச்லயே மொதல்ல கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, குழந்தை குட்டின்னு ஆயிட்டதால இப்டி பேச்சிலர் பார்ட்டில கலந்துக்க முடியாம சோகத்துல இருக்கவன்.

14. கடைசியா கல்யாணம் முடிஞ்சி, எல்லாரும் ஃபோட்டோ எடுக்க வரும்போது,பொண்ணோட ஃப்ரண்ட்ஸ பாத்து “இவ்வளவு நாளா நீங்கல்லாம் எங்கம்மா இருந்தீங்கன்னு” மைண்டுல நினைக்கிறான் பாருங்க. அவந்தான் நம்ம மாப்ள.

Friday, 25 December 2015

காமலீலை புரிய காத்திருந்த மேலதிகாரியை கதற வைத்த இளம் பெண்கள்

அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் இளம் பெண்களிடம் தவறாக நடந்துகொள்ள முயலும் மேலதிகாரியை இரண்டு இளம் பெண்கள் கதறவைப்பதை சித்தரிக்கும் சிறுகதை. 
                                                          
 
வழக்கம் போல கோகிலா அன்றும் 9 மணிக்கெல்லாம் அலுவலகத்திற்கு வந்துவிட்டாள்.
 
கோகிலா எப்போதும் காலதாமதமின்றி அலுவலகத்திற்கு வருவது வழக்கம். அந்த அலுவலகத்தில் அவள் வேலைக்குச் சேர்ந்து 4 வருடங்கள் முடிந்து விட்டன. தனது வேலைகளில் எப்போதும் கவனமாக இருப்பாள்.
 
தன்னை யாரும் கேள்வி கேட்கும்படி நடந்துகொள்ளக் கூடாது என்பதில் எப்போதும் முனைப்புடன் இருப்பாள். கோகிலாவுக்கு இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை; அவளுக்கு சுமார் 23 வயதிருக்கும்.
 
சுறுசுறுப்பாகவும், குறும்புத் தனமாகவும், முகம் சுழிக்காமலும் இருப்பது கோகிலாவின் இயல்பு. இதனால் அந்த அலுவலகத்தில் உள்ள பலருக்கும் கோகிலாவை ரொம்பப் பிடிக்கும்.
 
கோகிலா, வழக்கம்போல, கம்ப்யூட்டரை பார்த்தபடி, கீபோர்டை தட்டத் தொடங்கினாள். அப்போது அலுவலகத்தைக் கூட்டி சுத்தம் செய்யும் அமுதவல்லி, அந்த அறையை கூட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
 
அமுதவல்லியை செல்லமாக வம்புக்கு இழுப்பது கோகிலாவின் வழக்கம். அன்றும் அப்படித்தான் நடந்தது.
 
"என்னக்கா, உங்களுக்கு ஒடம்பு வீங்ககிக்கிட்டே போகுது. இப்பலாம் பொம்பளங்க ஜிம்முக்குப் போயி ஒடம்ப ஸ்லிம்மா வச்சிக்கறாங்களே உங்களுக்கு தெரியாதா?" என்றாள் கோகிலா.
 
"என்னடியம்மா எங்கிட்ட வம்பு இழுக்குலயினா ஒனக்கு பொழுது போகாதே..." என்றாள் அமுதவல்லி.
 
"என்னக்கா செய்யறது நம்மளமாதிரி கூலி வேல பாக்கறவங்க எல்லாம் டார்ஜிலிங், சிம்லாவுக்கு எல்லாம் போயா என்ஜாய் பன்ன முடியும்? இந்த மாதிரி நமக்குள்ளயே பேசி என்ஜாய் பண்ணிக்கிட்டதான் உண்டு" என்றாள்.
 
"அட போடியம்மா டார்சிலிங்காம் டார்..சி....லிங்..கு.., பக்கத்துல இக்குற பீச்சிக்கே போகமுடியலயாம் இதுல டார்சிலிங்கு போயி என்சாய் பண்ணலனு சொல்ற.." என்று கூறியபடி, கோகிலாவின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அமுதவல்லி, "ஆனாலும் நீ சொல்றது உண்மை தான்டியம்மா! ஒன்னப் பாத்தா மனசுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம் வருது. வேல செய்யுற களைப்பே தெரியாம இருக்கு." என்றாள்.
 
சிரித்துக்கொண்டே மீண்டும் கீபோர்டை தட்டத்  தொடங்கினாள் கோகிலா.
 
அப்போது அந்த அலுவலகத்தின் மேலதிகாரியிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. கோகிலா ரிசீவரை எடுத்து காதில் வைத்தாள், "கோகிலா என் ரூமுக்கு வா!" என்று கூறினார் அந்த மேலதிகாரி. இதைக் கேட்டதும் கோகிலா முகத்தை சுழித்தபடி எழுந்து அந்த மேலதிகாரியின் அறைக்குப் போனாள்.
 
"உக்காரு கோகிலா." என்றார் அந்த மேலதிகாரி.
 
கோகிலா உட்கார்ந்தாள். "சொல்லுங்க சார்" என்றாள்.
 
"என்ன கோகி என்ன செய்ற பிசியா?" என்று கேட்டார்.
 
" இல்லங்க சார்... சொல்லுங்க" என்றாள் .
 
"நான் சொன்னதப் பத்தி என்ன முடிவெடுத்திருக்க?" என்றார்.
 
இதைக் கேட்ட கோகிலாவுக்குக் கண்கள் ரெண்டும் சிவந்தன, கோபத்தால் அவளது ரத்த ஓட்டம் அதிகரித்தது. இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. உடல் லேசாக நடுங்கியது. தனது கோபத்தை அவளால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
 
கோகிலா விருட்டென்று எழுந்தாள். பதில் எதுவும் பேசாமல் கதவை "தடால்" என்று திறந்தபடி வெளியேறினாள். ஒருவேளை அந்த கதவு பலவீனமாக இருந்திருந்தால் உடைந்து விழுந்திருக்கும்.
 
அந்த நிறுவனத்திற்கு அவர்தான் மேலதிகாரி. அவருக்கு சுமார் 55 வயதிருக்கும். மேலான வேலைகள் எதையும் அவர் செய்வதில்லை. ஆனாலும் அவர்தான் மேலதிகாரி.
 
சில தினங்களுக்கு முன்னர் இந்த மேலதிகாரி இதேபோல கோகிலாவை தனது அறைக்கு அழைத்தார். பாதி நரைத்த தனது தலைமுடியை கோதியபடி அவளை ஏற இறங்க பார்த்துக் கொண்டே அமரச் சொன்னார்.
 
"சொல்லுங்க சார்" என்று கூறியபடி அமர்ந்தாள் கோகிலா.
 
"வர ஞாயித்துக் கிழமை பாண்டிச்சேரியில ஒரு பங்ஷன் இருக்கு அந்த பங்ஷனுக்கு உன்னையும் கூட்டிட்டு போலாம்னு விரும்பறேன்" என்றார்.
 
"என்ன பங்ஷன் சார், நான் எதுக்கு வரனும்" என்று கேட்டாள்.
 
"சும்மா அப்படியே போயிட்டு... ஜாலியா சுத்திப் பாத்திட்டு வரலாம்; அங்க பீச் நல்லா இருக்குமாமே" என்றார் அந்த மேலதிகாரி.

மேலதிகாரியின் மேலான நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட கோகிலாவுக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.
 
விறுட்டென்று எழுந்து அந்த மேலதிகாரியை முறைத்துப் பார்த்தபடி இதேபோல அன்றும் வெளியேறினாள்.
 
இந்த மேலதிகாரி இப்படித்தான் பல பெண்களை தன்வசப்படுத்தி தனது இச்சசைக்கு பணியவைப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.
 
இந்த நிறுவனத்திற்கு அவர் வந்து 6 மாதங்கள்தான் ஆகின்றன. இதற்குள்ளாக பல பெண்களிடம் இவர் தவறாக நடந்து கொண்டதாக குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன.
 
கோகிலாவுக்கு அந்த மேலதிகாரி கொக்கி போடுவது இதுதான் முதல்முறை.

அன்று மாலை கோகிலா வீட்டிற்குச் சென்றதும் இது குறித்து சிந்திக்கத் தொடங்கினாள். இந்த விஷயத்தில் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்றும், எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தாள்.

கோகிலாவுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அந்த அறையில் மின்விசிறி ஓடியபோதும் அளளுக்கு ஒரே புழுக்கமாக இருந்தது. இதயம் படபடத்தது. படுக்கையில் புரண்டு.. புரண்டு படுத்துப் பார்த்தாள். ஆனாலும் அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.

வழக்கம் போல மறுநாள் கோகிலா அலுவலகத்தற்குச் சென்றாள். தனது பணிகளை கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
 
அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்து வேலைசெய்யும் யாமினி கண்கள் கலங்கியபடி அமர்ந்திருந்தள். அவள் கோகிலாவைப் பார்த்ததும் தனது கண்களை துடைத்துக் கொண்டு தனது பணியை தொடங்க முயற்சிப்பதை கோகிலா கவனித்தாள்.
 
பின்னர் யாமினியும் கோகிலாவும் கேண்டீனுக்குச் சென்றனர். அப்போது யாமினி அந்த மேலதிகாரி தன்னிடம் தவறாகப் பேசுவதாகக் கூறி தகறி அழுதாள்.
 
“நாம் வயித்துப் பொழப்புக்கும், நம்ம குடும்ப வறுமையாலும் வேலைக்கு வந்தா இங்க நம்ம மானத்தை வித்து பிழைக்கச் சொல்லறாங்க.. அசிங்கம் பிடிச்ச நாயிங்க” என்று கண்களில் நீர் வடிய நடுங்கிய குரலுடன் கூறினாள் யாமினி.
 
“சரி விடு யாமி... அதயே நினைச்சு பீல் பண்ணாத... இவங்கள எல்லாம் இப்படியே விட்டா சரிபடாது.  நாம ஏதாச்சும் செய்யனும்” என்றாள் கோகிலா.

"நாம என்ன செய்ய முடியும்னு சொல்லு... அவுங்க கையில எல்லாமே இருக்கு... அதிகாரத்த கையில் வச்சிக்கிட்டு அவுங்க நம்மள துன்புறுத்துறாங்க" என்றாள்.
 
"அதுக்காக அவுங்க என்ன செஞ்சாலும் நாம சரின்னு ஒத்துக்கிட்டு போகனும்மா...?" என்று கோபமாகக் கூறினாள் கோகிலா.
 
 
“சரி கோகி என்ன செய்யலாம்னு சொல்லு" என்றாள் யாமினி.
 
"நாம செய்யறது, இந்த ஆளுக்கும் இந்த மாதிரி இருக்குற மத்த ஆளுங்களுக்கும் மிகப்பெரிய பாடமா இருக்கனும் இப்டிப்பட்ட தப்ப இனி எவனும் பண்ணக் கூடாது, பண்ணனும்னு நினைச்சாலே பயம் அவுங்கள கொல்லுற மாதிரி பெருசா செய்யனும்" என்று கோகிலா கோபமகாகக் கூறினள்.
 
"எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு கோகி... இதெல்லாம் என் புருஷனுக்கு தெரிஞ்சா அவ்ளோதான், என்னைய அடிச்சே கொன்றுவாறு அந்த குடிகார மனுஷன்" என்று கண்ணீரைத் துடைத்தபடி கூறினாள் யாமினி.
 
மறுநாள் காலை வழக்கம் போல கோகிலாவும் யாமினியும் அலுவலகத்திற்கு வந்தனர். அந்த மேலதிகாரி யாமினியை தனது அறைக்கு வருமாறு அழைத்தார்.
 
"ம்ம்ம்.. நீ இன்னிக்கு ரொம்ப அழகா இருக்க..." என்று கூறியபடி அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்தார் அந்த மேலதிகாரி.
 
"உன் வீட்டுக்காரர் என்ன என்னவிட அழகா இருப்பாரா என்ன?.." என்று ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவாறு கேட்டார்.
 
“சார்... எதுக்கு தேவை இல்லாம பேசிக்கிட்டு இருக்கீங்க. இது ஆபீஸ் நாங்க இங்க வேல செய்யறவ. நீங்க எனக்கு மேலதிகாரி. அவ்ளோதான். என்னோட பர்சனல் விஷயத்தப் பத்தி உங்ககிட்ட சொல்லனும்ற அவசியம் எனக்கில்ல... அதொல்லாம் உங்களுக்கு எதுக்கு சார்” என்று தயங்கித் தயங்கி கூறிய யாமினியால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.
 
அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வடியத் தொடங்கியது.
 
”இதைக் கேட்டு, நமட்டு சிரிப்பு சிரித்த அந்த மேலதிகாரி “இங்க பாரு யாமினி உனக்கு இப்ப சின்ன வயசு. இன்னும் எவ்வளவோ பாக்க வேண்டி இருக்கு. இப்படி வெளியில போறதொல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமே இல்ல. இதை எல்லாம் சாதாரணமா எடுத்துக்கனும். இப்போலாம் காலம் எவ்வளவோ மாறிப்போச்சு. புரிஞ்சுக்கோ. இதுக்கெல்லாம் யாராவது கண் கலங்குவாங்களா? என்று கூறினார்.
 
 
“சார்.. மத்தவங்க எப்படி வேணுமுனாலும் இருக்கலாம்.. அது எனக்குத் தெரியாது, நான் அப்படிப்பட்ட பொண்ணு இல்ல. என்னைய விட்டுடுங்க...” என்று கெஞ்சினாள் யாமினி.
 
“சும்மா அழுது கண்ணீர் வடிச்சி உன்னோட எனர்ஜிய வேஸ்ட் பன்னாத, என்னோட பதவியப் பத்தி ஒனக்கே நல்லா தெரியும்; ஒன்ன எப்பவேனும்னாலும் வேலய விட்டுத் தூக்குற அதிகாரம் எனக்கு இருக்கு; உன் குடும்ப நெலமய பத்தி நல்லா யோசிச்சுக்க.” என்று கூறினார் அந்த மேலதிகாரி.

மேலும், “நீ என்னோட ஊட்டிக்கு வர சரியா” என்று அதிகார தொணியில் கூறினார்.
 
கோகிலாவை பாண்டிச்சேரிக்கும் யாமினையை ஊட்டிக்கும் அழைத்துச் செல்வதில் அந்த மேலதிகாரி குறியாக இருந்தார்.
 
“சார் என்னாலலாம் உங்களோட வரமுடியாது சார்..., பிளீஸ் என்ன விட்டுங்க”. என்று மீண்டும் கெஞ்சினாள் யாமினி.
 
பின்னர் கண்களைத் துடைத்தபடி அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.
 
மறுநாள் காலை அந்த அலுவலகத்தில் பணிபுரிபவர்கள் உள்ளிட்ட ஏராளமானவர்கள் அலுவலகத்திற்கு முன்னர் திரண்டிருந்தனர். இதனால் அந்த வளாகத்தில் பெரும் பரபரப்பு நிலவியது.
 
வழக்கம் போல அந்த மேலதிகாரி தனது காரில் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தார். அங்கு கூட்டம் கூடியிருப்பதைப் பார்த்தபடி காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கி வந்தார்.
 
அருகில் வந்து, "என்ன இங்கு கூட்டம்" என்று கேட்டபடி கூட்டத்தைக் கவனித்தார். அங்கு செய்தியாளர்கள் உள்ளிட்ட ஏராளமானவர்கள் குவிந்திருப்பதைக் கலக்கத்துடன் கவனித்தார்.
 
அப்போது அலுவலகத்தின் வாயிலுக்குள் காவல்துறையினரின் வாகனம் நுழைவதைப் பார்த்தவுடன் அவரது இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது.
 
செய்தியாளர்கள் அவரை நெருங்கி வருவதைப் பார்த்தபோது அவருக்கு புரிந்துவிட்டது. தனது சில்மிஷங்கள் வெளிச்சத்திற்கு வந்துவிட்டன என்று எண்ணினார்.
 
உண்மைதான். கோகிலாவும் யாமினியும் கேண்டீனுக்குச் சென்றபோது, அவர்கள் இருவரிடமும் அந்த மேலதிகாரி தவறாக நடந்து கொள்ள முயற்சிப்பது குறித்து பேசினர்.
 
அப்போது கோகிலா, “இங்க பாரு யாமினி நீ எதப்பத்தியும் கவலப்படாத. இந்த கம்பெனி இல்லனா நமக்கு எத்தனையோ கம்பெனிங்க இருக்கு. நம்ம மானத்தையும் கற்பையும் இழந்துதான் வேல பாக்கனும்குற அவசியம் இல்ல."
 
"அதுமட்டும் இல்ல இந்த மாதிரி ஆளுங்கள நாம சும்மா விடறதால நம்மப்போல எத்தனையோ பொண்ணுங்களோட வாழ்க்கை பாழாகிறும். இத நெனச்சிதான், அந்த ஆளு எங்கிட்ட ஒரு மாதிரியா பேசுனப்பவே சுதாரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
 
அந்த ஆளு எங்கிட்ட பேசுனத எல்லாம், எங்கிட்ட இருந்த ஒரு சின்ன கேமராவால அந்த ஆளுக்கே தெரியாம படம் எடுத்து வச்சிருக்கேன்.” என்று கூறினாள்.
 
இதைக் கேட்டபோது குழப்பத்திலும், மன உளைச்சலாலும் அவதிப்பட்டு வந்த யாமினிக்கு தைரியம் வரத் தொடங்கியது.

கோகிலவைப் போவவே அவளும் அந்த மேலதிகாரியின் கீழ்த்தரமான பண்பை படமெடுப்பது என்று முடிவு செய்தாள் அவ்வாறே அவர் ஊட்டிக்கு கூப்பிட்டபோது படம் பிடித்தாள்.
 
இதைத் தொடர்ந்து காலை 8 மணியளவில் கோகிலா, அந்த வீடியோக்களை வாட்ஸ்-அப் உள்ளிட்ட சமூக வலைதளங்களில் வெளியிட்டாள்.
 
அத்துடன், காவல்துறை அதிகாரியிடம், அந்த மேலதிகாரியின் நடவடிக்கை பற்றி ஆதாரப்பூர்வமாக புகார் கொடுத்தாள். மேலும், அந்த வகிரபுத்தி கொண்ட மேலதிகாரி எந்த விதத்திலும் தப்பிக்கக் கூடாது என்று நினைத்து, ஊடகங்களுக்கும் இந்த தகவலை தெரிவித்தாள். அதன் விளைவுதான் இந்த பரபரப்பும் கூட்டமும்.
 
அந்த மேலதிகாரியைப் பார்த்ததும், அங்கு வேலை செய்தவர்கள் உள்ளிட்ட பொதுமக்கள் அவரை சூழ்ந்தனர். அந்த கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவர் அந்த மதிப்பிற்குரிய மேலதிகாரியின் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தார்.
 
இதைத் தொடர்ந்து அந்த அதிகாரிக்கு அடியும் உதையும் சரமாரியாக விழத்தொடங்கியது. இதனால் அந்த அதிகாரி வலி தாங்க முடியாமல் துடிதுடித்தபடி கதறத் தொடங்கினார்.
 
அப்போது அங்கு ஓடிவந்த காவல்துறையினர் கூட்டத்தினரை விலக்கி அந்த மேலதிகாரியை மீட்டு, கைது செய்து காவல்துறையினரின் வாகனத்தில் ஏற்றினர். அடிபட்டு ரத்தம் வடிந்து கொண்டிருந்த முகத்தை செய்தியாளர்களுக்குக் காட்டியபடி, கிழிந்த சட்டையுடன் அந்த மேலதிகாரி வாகனத்தில் ஏறினார்.
 
                                                                                                                          - சுரேஷ் வெங்கடாசலம்

Friday, 15 May 2015

ஒரு கோடி மெழுகுவர்த்திகள்

வலது கை பட்டு மெழுகுவர்த்தி பாக்கெட் கீழே விழுந்த மொசைக் தரைச் சப்தத்தினூடே மின்சாரம் போய் அப்பகுதி இருளடைந்தது .. அவள் நின்றிருந்த சூப்பர்மார்க்கெட் “மாலி”ன் இரண்டாம் தளம் முழுவதும் இருட்டாகி விட்டது.
“ உலகம் இருண்டு விட்டது “ பூனையாய் கண்களை மூடியிருந்தாள் சுகன்யா.
கைபேசி ஒளிர்ந்து “ கண்ணம்மா ..கண்ணம்மா.. “ என்றது. இந்த சமயத்தில் கைபேசியை எடுத்து பேசி விடக்கூடாது. எடுக்கவில்லையென்றால் வகுப்பில் இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வர்.அது சவுகரியம்.எடுத்து விட்டால் கல்லூரியில் இல்லை வெளியில் இருப்பதாய் காட்டிக் கொடுத்து விடும்.வேண்டாம். எடுத்துப் பேசி மாட்டிக் கொள்ள வேண்டாம்.
கைபேசியை எடுத்து “ செல்பி” என்று ஒரு படம் எடுத்துக் கொள்ளலாம். அது சூப்பர் மார்கெட்டில் இருப்பதையோ, வேறு எங்கோ இருப்பதையோ காட்டிக் கொண்டாலும் பரவாயில்லை. அய்ந்து மெகா பிக்சல்கள் இருக்கும்படி போர்ட்ராய்ட் எபெக்ட்டுடன் ஒரு புது கை பேசி வாங்கி விட வேண்டுமென்பது அவளின் சமீபக் கனவாகி விட்டது.
தொடாமல் பார்க்கவும் என்று அகழ்வாரய்ச்சிக் கூடங்களில் இருப்பது போல் தொங்கும் போர்டுகள் இல்லாமல் இப்போதைய பெரிய மளிகைக்கடைகளும்,சூப்பர் மார்க்கெட்டுகளும், மால்களும் இருப்பதாய் சுகன்யாவிற்குத் தோன்றும். மளிகைக்கடையென்றால் ” என்ன அண்ணாச்சி ” என்று பேசிக் கொண்டே நாலு அரிசிமணியை வாயில் போட்டுக் கொள்ளலாம். புளித் துணுக்கை எடுத்துப் பிய்த்துப் போட்டுக் கொள்ளலாம்.பெரிய இடங்களில், கடைகளில், மால்களில் அதெல்லாம் இல்லாமல் போய் விட்டது.எல்லாம் பிளாஸ்டி பைகளுக்குள்ளும், அட்டைப்பெட்டிகளுக்கும் அடைபட்டுப் போய் விட்டது.எதையும் கண்ணில் பார்ப்பதோடு சரி.என்ன ஏதாச்சும் செய்யேன் என்று அவை சவால் விட்டபடி இருக்கும். அடுக்குகளில் விரிந்து கிடக்கும் பிளாஸ்டி பொட்டலங்களையும், டப்பாக்களையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சுகன்யா. அந்த ”நேத்ரா மாலில்” பிளாஸ்டிக்கின் ஆதிக்கம் அதிகம் என்பது போல் எல்லாம் பிளாஸ்டிக் பையினுள் மலிந்து கிடந்தன.
அப்போதுதான் மின்சாரம் தடைபட்டு மீண்டு வந்ததால் அங்கிருந்த இருட்டு விலகி அவளுக்கு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றி வைத்த மாதிரி சிறிய பரவசம் வந்தது. மெழுகுவர்த்தி வீட்டில் இல்லாதது பற்றி அம்மா சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. எப்போது வேண்டுமானாலும் போகும் வரும். அதுதான் மின்சாரம்.
எதிரிலிருந்த வரமிளகாய் பொட்டலத்தின் விலை அவளை பயமுறுத்தியது. மிளகாய் அரைக்கிற பழக்கமெல்லாம் போய் விட்டது பற்றி அம்மா போன வாரம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். இப்போது எல்லாம் பொட்டலமாகக் கிடைக்கிறது. மசாலா பொடியில், மிளகாய் பொடியில் செங்கல் தூள் இருப்பதாய் அதை அம்மா சமைக்கத் தூவும் போது சுகன்யா நினைப்பாள். ரசமோ, சாம்பாரோ கொதிக்கிற போது வரும் மணம் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. செங்கல்லை அப்போதெல்லாம் அவள் நிராகரித்தே மணத்தை நுகர்வாள்.
” செங்கல் கலந்ததுக்கே இந்த மணத்தை இப்பிடி ரசிக்கறையே . உங்க பாட்டி செஞ்சு குடுக்கற மிளகா, கொத்துமல்லிப் பொடின்னா அதுக்குள்ளயே வுழுந்து கெடப்பே நீ “ . அம்மாவுக்கு உதவுவதோடு சரி. முழுமையாக ஒரு நாள் கூட சமைத்ததில்லை அவள் .
” நல்லா சமையல் பண்ணுனா புருசன்னு எவனையாவது கண்டுபுடுச்சு எவன்கிட்டையாச்சும் துரத்திருவேன்னு பயமாடி.காலேஜ் படிக்கற பொண்ணு பாடத்தோட இதுவும் கத்துக்கணும் “ என்று அம்மா கூட சொல்லியிருக்கிறாள்.
அவளின் தலை வலது பக்கம் திரும்பிய போது அவளைப் பார்த்த கறுப்புக்கண்ணாடிக்காரன் பார்வையைத் தாழ்த்தி ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலுக்குள் புகுத்திக்கொண்டான். முந்நூற்று அறுபது டிகிரி கோணத்தில் தலையைத் திருப்பினால் இது போல் பல கறுப்பு, சாதாரண கண்ணாடிக்காரர்கள் தென்படுவர். வெகு பாதுகாப்பாக இருப்பதற்காக வந்த இடம் என்பதை தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள். ” இல்லை . பாதுகாப்பில்லையோ “ முணகிக் கொண்டாள்.
இடது பக்கத்தில் முக்கால் பேண்ட்டும், டாப்ஸ்சும் அணிந்திருந்த பெண்மணி இரண்டு வயது குழந்தையை தரதரவென்று இழுத்துக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தாள். அக்குழந்தை கையில் சாக்லெட் பார் ஒன்று இருந்தது.
“ இன்னொன்னும்மா “ என்று குழறியது அது.
சென்றதரம் வந்திருந்த போது இப்படித்தான் முக்கால் பேண்ட்டும் டாப்சும் அணிந்த பெண்ணொருத்தி கனிஷ் கனிஷ் என்று கத்தியபடி திரிந்து கொண்டிருந்தாள்.
“ வீட்டுக்காரரா ”
“ அவரெ இவ்வளவு மரிதையா கூப்படணுமா என்ன “
“ பின்னே “
“ மை சன். அய்ஸ்கிரீம் வாங்கறப்போ எங்க போனானோ “ .அய்ஸ்கிரீமை வாயில் வைத்தபடியே முக்கால் பேண்ட்காரி சொன்னாள். அய்ஸ்கிரீமை சுவைத்தபடியே குழந்தையைத் தேடினாள்.
சுகன்யாவிற்கு முக்கால் பேண்ட்டும், டாப்சும் போட ஆசைதான். ஆனாலும் அப்படியெல்லாம் போட்டுக் கொண்டு சேரியிலிருந்து கிளம்பி விடமுடியாது.படிப்பு முடிந்து வேலைக்குப் போய் விட்டால் அதெல்லாம் முடியும்.
சுகன்யா பேருந்தை விட்டு இறங்கியதும் இன்றைக்கு கல்லூரிக்குப் போவதில்லை என்று முடிவு செய்திருந்தாள்.இரசாயன வகுப்பு அசைன்மென்ட் முடித்திருக்கவில்லை. போனால் முடிக்காததற்காக அபராதம் கட்டவேண்டும். போகாமல் இருந்தால் கல்லூரிக்கு வராதததற்காகப் அபராதம் கட்டவேண்டும். இரண்டும் ஒன்றுதான். அதற்காய் வீட்டில் இருக்க முடியாது.
இன்றைக்கு வீட்டில் இருக்க முடியாததற்கு வேறு காரணம் இருந்தது. எப்போதும் வீட்டில் இருக்க முடியாததற்கு இருக்கும் காரணம் அவள் அப்பா டாஸ்மாக் வாசனையோடு வீட்டில் இருப்பார் என்பதுதான். அரசு கஜானாவை நிரப்பும் பொறுப்பானக் குடிமகன் என்று அவர் பொறுப்பாய் நினைத்துக் கொள்வார். இன்றைக்கு வீட்டில் இருக்க முடியாததற்கு காரணம் இருந்தது அப்பாவை ஜாமீனில் எடுக்க அம்மா காவல் நிலையம் செல்கிறாள். நீயும் வாயேன் என்று கூப்பிட்டு போய் அங்கே நிற்க வைத்து விட்டால் சிரமமாக நெளிந்து நின்று கொண்டிருக்க வேண்டும் . அதுதான்.
அப்பா ராம்ராஜ் இருபத்தைந்து வருடங்களாகக் குடித்துக் கொண்டிருப்பவர். முன்பெல்லாம் கள்ள சாராயம் , பாலக்காட்டு கள்ளு, நம்பியாம் பாளையம் ஒரு மரத்துக் கள்ளு என்றெல்லாம் குடித்துக் கொண்டிருப்பார். டாஸ்மாக் என்று வந்த பின் வார்த்தை மாறாதவர் மாதிரி வேறு எந்தக் கடைக்கும் , வகைக்கும் மாறாதவர். போன வாரம் அவர் வாங்கின குவார்டர் சரக்கிற்கு அய்ந்து ரூபாய் அதிகம் வாங்கினார்கள் என்று டாஸ்மாக் கடை வாசலில் உட்கார்ந்து போராட்டம் நடத்துகிறேன் என்று இருந்தவரை யாரோ வீட்டிற்கு தள்ளிக்கொண்டு வந்து போட்டு விட்டுப் போனார்கள். உடம்பில் கொஞ்சம் சாரு காயம் இருந்தது.யாரோ அடித்திருக்க வேண்டும். அதெல்லாம் இல்லை என்றுதான் சொன்னார். அன்றைக்குத் தூங்கி எழுந்தவர் சுகன்யாவிடம் பேப்பர் ஒன்றை வாங்கி எழுதிக் கொண்டே இருந்தார்.
“ என்னப்பா.. மனுவா..’
“ போராட்ட அறிவிப்புக்கு முந்தின ஏற்பாடு “
“ அப்பிடின்னா..”
“ மொதல்லே தலைமைச்செயலகத்துக்கும், சூப்பரெண்ட் ஆப் போலீஸுக்கும் ஒரு மகஜர் அனுப்பறன் ”
“ என்ன சாராம்சம் அப்பா. ரேசன் கடையிலெ 1 கிலோ பிளிச்சிங் பவுடர் வாங்குனாத்தா 5 கிலோ கோதுமை போடறம்ன்னு சொல்றாங்களே அதைப்பத்தியா..”
“அது உங்க கோரிக்கை . எங்க கோரிக்கைன்னு தனியா இருக்குதில்லெ..”
“அப்பிடியா “
“ கேட்டு தெரிஞ்சிக்க. ஒண்ணு வாங்கற சரக்குக்கு பில்லு கொடுக்கணும். ரெண்டு. கேமரா பொருத்தி வெக்கணும். சரக்கு போட்டுட்டு பிளாட் ஆகிறவங்கிட்ட பர்ஸ், செல்போன், நகைன்னு திருடறவங்களெ புடிக்கணும்.அதுக்கு கேமரா வேணும்.ஜெனரேட்டர் இல்லாத பாருக்கு லைசென்ஸ் தரக்கூடாது. பவர் இல்லீன்னா, கரண்ட் போயிருச்சுன்னா குடிச்சுட்டு டேபிள்லெ வெக்கற சரக்கு காணாமெப் போயிருது. பார்ல குடிச்சிட்டு வெளியெ வர்றவங்க வண்டியோட்டுனா புடிக்கறாங்க. இது செரியில்லே. பாருக்குள்ள விக்கற சாமன்களுக்கு வெலை நிர்ணயம் வேணும். சாக்னா அயிட்டம், டம்ளர் எல்லாத்துக்கும் ..”
எழுதி விட்டு சுகன்யாவிடம் ஸ்டம்ப் கேட்டார். அவள் பர்ஸில் தேடி எடுத்த போது அய்ந்து ரெவின்யூ ஸ்டாம்புகளும், ஒரு அய்ந்து ரூபாய் ஸ்டாம்பும் இருந்தன. இந்த வாரம் ஸ்காலர்சிப் வருமென்று ரெவின்யூ ஸ்டாம்ப்புடன் காத்திருந்தாள் அவள். ” ஒரு அஞ்சு ரூபா ஸ்டாம்பு தா இருக்கு”
“ ரெவியூ ஸ்டாம்பு ஒட்டலாமே. குடிமகன்க ஏதாச்சும் ஸ்டாம்ப் ஒட்டுனா போதும்”.
“ பார்லிமெண்ட்லே அதுக்கு சட்ட திருத்தம் கொண்டார இன்னொரு மனு எழுதுங்கப்பா “. இருந்தது ஒரு அய்ந்து ரூபாய் ஸ்டாம்ப்.
அய்ந்து ரூபாய் ஸ்டாம்ப் ஒட்டி யாருக்கு அனுப்பினார் என்று தெரியவில்லை. ஒரு வாரம் கழித்து காவல்துறையிலிருந்து வந்து அழைத்துக் கொண்டு போனார்கள். தொலை பேசி செய்து கைதாகி விட்டதாகத் தகவல் சொன்னார்கள். குடித்து விட்டு ரகளை செய்ததாகச் சிறையில் அடைப்பதாகச் செய்தி சொன்னார்கள். அவர் எழுதிய மனுதான் அவரை சிறையில் அடைத்து விட்டது என்று அம்மா கூட சொன்னாள்.கொஞ்சம் காசு தயார் பண்ணி அப்பாவை மீட்க அம்மா இன்று காவல் நிலையம் செல்கிறாள்.
பனியன் கம்பனிக்கு பீஸ் மடி வேலை சம்பளம் இன்று இல்லாமல் போகும் அவளுக்கு. மங்கலம் கிராம வங்கிக்குப் போய் விவசாயக் கடை என்ற பெயரில் நகைக் கடனாய் காசு வாங்கி வந்திருந்தாள். அம்மா கருமத்தாம்பட்டிக்கு வேறு இன்று போவதாகச் சொல்லியிருந்தாள். சித்தியைப் பார்க்க. அவளின் கிராமத்தில் அவளையும் சேர்த்து 49 விதவைகள் இருந்தார்கள். அதுவும் மதுவால் செத்துப் போனவர்களின் மனைவிமார்கள் அந்த 49 பேர்.” உங்கப்பா என்னையும் அந்த லிஸ்ட்லே சேர்த்திடுவார் போல இருக்கு “ என்று சொல்லி பல தரம் அழுதிருக்கிறாள்.
அம்மாவுக்கு தொலைக்காட்சியில் இந்திப்படங்கள் பார்க்கப் பிடிக்கும். ” யாதோங்கி பாராத்” காலம் தொட்டு இந்திப்படங்களை விரும்பிப் பார்ப்பதாகச் சொல்வாள். வசனங்கள் புரியாவிட்டாலும் முழுக்கதையைத் தெரிந்து கொண்டவள் மாதிரி சொல்வாள். ” மொகலே ஆசம் ”அவளுக்குப் பிடித்த படம். அதில் வரும் வசனம் ஒன்று அவளுக்குப் பிடித்திருப்பதை அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்வாள்; “ இரவில் எரியும் மெழுகுவர்த்திகள் பகலில் அணைத்து விடப்படுவது ஏன் தெரியுமா. அவை இரவின் ரகசியங்களை பகலிற்குத் தெரியப்படுத்தி விடக்கூடாது என்பதற்காகத்தான். நீயும் அது போல வாயை மூடிக் கொண்டிரு “ என்பான் சலீம் அதில் .
” அது போல் ஊட்டு ரகசியங்கள்ன்னு என்கிட்டே பொதஞ்சு கெடக்கு.” என்பாள். “ இது எப்பிடி உனக்குப் புரிஞ்சுது அம்மா ‘’
“ எங்கையோ படிச்சது அந்தப்பட வசனம். மனசிலே நின்னுடுச்சு. வாழ்க்கையோட இருட்டு மாதிரி “
”மாலி”ல் மின்சாரத் தடை சட்டென பயமுறுத்தியது. இருட்டைக் கண்டால் அவளுக்கு எப்போதும் பயம்தான். வீட்டில் நைட் லேம்ப் சாதாரணமாக மாலையானால் எரிய ஆரம்பித்து விடும்.இரவு முழுக்க எரியும். குறைந்த வெளிச்சம் இல்லாமல் அவளால் தூங்க முடியாது. இருட்டு வெகுவாய் குறைந்த வெளிச்சம் என்று சொல்லிக் கொள்வாள்.
சட்டென மின்சாரம் போய் இருட்டு ஆக்கிரமித்தது. உடனே ஜெனரேட்டர் போடுவார்களே. காணோம். எல்லாம் இருட்டில் கிடந்தன. எதிரில் மெழுகுவர்த்தி பெரியசுருளாய் கிடந்தது, இவ்வளவு பெரிய சுருளை வாங்க அவளிடம் காசு இல்லை. அம்மா மின்வெட்டு சமயங்களில் பெரிய பெரிய மெழுவர்த்திகளை வாங்குவாள். அவை உருகி மீண்டும் அவையே வளர்கிற மாதிரி, விறகுக்கட்டை போல என்று வகை வகையாய் வாங்கிக் கொண்டு வருவாள். மாத மளிகைச் சாமான் சரக்குப் பட்டியலில் மெழுகுவர்த்தியை சேர்த்து நான்கு வருடங்களாகின்றன.
சோமனூர் சித்தியை கடைசியாகப் பார்த்த போது ஒரு தேவாலயத்தின் முன் புறம் மெழுகுவர்த்தி விற்றுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவளாக ஒரு விடுதியில் இருந்த போது அங்கு தயாரிக்கப்படும் மெழுகுவர்த்திகளை ஞாயிறு அன்று தேவாலயம் முன் கொண்டு வந்து விற்பார்கள். அய்ந்து வருடம் விடுதியில் இருந்தவள் செத்துப்போனாள். அவளின் மகள் தங்கம் திருமணம் வெகுவாகத் தடைபட்டு அவள் சொந்த சாதியை விட்டு கல்யாணம் செய்து கொண்ட பின்பு சித்தப்பா நோயாளியாகிவிட்டார்.
தேவாலயங்களில் மெழுகுவர்த்திகளைப் பார்க்கிற போது ஆச்சர்யமாக இருக்கும் அவளுக்கு. பகல் நேரத்திலும் எதற்கு இப்படி எரிந்து உருகுகின்றன. இதுவே இரவு நேரம் என்றால் மின்சாரத்தைத் துண்டித்து விட்டு கூட வேடிக்கை பார்க்கலாம்.
பள்ளியில் படிக்கும் போது வேளாங்கன்னிக்கு சுற்றுலா சென்றிருந்தாள். வகை வகையாய் மெழுகுவர்த்திகளை அங்குதான் பார்த்தாள். கடற்கரையிலிருந்து பார்க்கும்போது தேவாலயம் பெரிய மெழுகுவர்த்திகளை சேர்த்து நிறுத்தி வைத்த மாதிரி இருந்தது. ராட்சத மெழுகுவர்த்திகளாய் தேவாலய கோபுரங்கள் நிற்பதாய் தோன்றியது.
நிர்ப்பயா மரணத்தின் போது உள்ளூரில் கல்லூரி மாணவிகள் நடத்திய ஊர்வலங்களில் மெழுகுவர்த்தி ஏந்தித் தான் போராட்டம் நடந்திருக்கிறது. இரண்டாம் ஆண்டு பவுதீகம் படித்த செல்வராணி மீதான பாலியல் வன்முறையில் அவள் இறந்த போதும் மெழுகுவர்த்தி ஏந்திப்போராட்டம் நடைபெற்றது.அவள் இருந்த வீட்டு சொந்தக்காரன்தான் அப்படிச் செய்தவன்.
அடுத்த வரிசைக்கு வந்திருப்பதாக உனர்ந்தாள். இந்த வரிசையில் குழந்தைகளுக்கான பொருட்கள். வெவ்வேறு வகையான சோப்புகள், வெவ்வேறு வகையான பவுடர்கள், சிறுசிறு விளையாட்டுப் பொருட்கள் வெகு ஒழுங்கமைப்புடன் இருந்தன. இதில் எதுவும் உபயோகித்து தான் வளர்ந்தவளில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டாள். ஒரே ரக சோப் வாழக்கை முழுவதும், ஒரே ரக சோப்பால் குடும்பத்திலிருப்பவர்களுக்கும் என்று ஒரு ஜென்மம் சென்று விட்டிருக்கும். அவள் வேலைக்குப் போயாவது அடுத்த தலைமுறைக்கான புதிய சோப்பை வாங்க வேண்டும் என்று பலதரம் நினைத்திருக்கிறாள்.
” அமெசான் காட்டு மூலிகையிலிருந்து தயாரான சோப்பாக வாங்க வேண்டும் “
புரூக் மாலில் இருக்கும் பொம்மைகள் கையில் இருக்கும் துணியோ, பையையோ காட்டி வாங்குங்கள் என்று சொல்வது போல் அசைவுகள் கொண்டதாய் புதிதாய் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பதாய் அஞ்சலி சொல்லியிருந்தாள். இன்றைக்கு அதைப் பார்க்க புரூக் மாலுக்குப் போயிருக்கலாம். புதிதாய் ஏதாவதை மாலில் பார்த்ததாக அஞ்சலி போல் பீற்றிக்கொள்ள வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கும்.
யாருடைய கண்களோ தன் மீது படர்ந்திருப்பது போல் பட்டது. கண்களைத் தாழ்த்தியபடியே கழுத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தாள். யாரும் தென்படவில்லை. கழுத்தின் பின்பக்கம் கண்காணிப்பு கேமரா இருந்தது. தன்னை பலருக்கும் அது காட்டிக்கொண்டிருக்கும். யாரும் தன்னைப் பார்க்கவில்லை. தான் தனிமையாக்கப்பட்டவள் . யாரும் அவளைத் தொந்தரவு செய்ய முடியாது என்று நினைத்திருந்தவளுக்கு பின்பக்க கண்காணிப்புக் காமிரா சுரீரென்று மண்டையில் எதையோ போட்டு விட்டுப் போனது.தன்னை இங்கு வந்ததிலிருந்து இது பின் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறதா. தனியாக இருப்பதாய் இறுமாந்திருந்தவளுக்கு பலர் வேடிக்கை பார்க்கிற விசமாகி விட்டதா. திக்கென்றிருந்தது. இப்படி மால்களில் திரிகிற போது யாராவது என்ன வேணும் . உதவலாமா என்று கேட்டால் எரிச்சலுடன் தயாராக பதிலை வைத்திருப்பாள். அவர்களைத் தவிர்த்து விடுவாள்.
பிளாஸ்டிக் பைகளில் பரோட்டாவும், சப்பாத்தியும், தாளித்த சேமியாவும் கூட இப்போதெல்லாம் இங்கே தென்படுகின்றன. ஆனால் குறைந்த கைப்பணம் அதன் மீதெல்லாம் ஆசையை வளர்க்க விட்டதில்லை. கையிலிருக்கும் சின்ன நாரத்தங்காய் இலை மடிப்பு நாலு வாய் சாதத்தை குவித்திருக்கும்.அது போதும். அம்மாவிடம் காசு கேட்பது அழுகையைக் கொண்டு வந்து விடும் அவளுக்கு.
மளிகைச்சாமன்களின் குவியல் கண்களிலிருந்து அகலவில்லை. அவள் நிற்கிற இடத்திலிருந்து நாலு அடி தள்ளி ஒரு அறை என்று தொனிக்கும் வகையில் கதவொன்று இருந்தது.மின்வெட்டு இருளாக்கும் நேரத்தில் யாராவது ஒரு எம்பு எம்பி உள்ளேத் தள்ளி விட்டால் போது அறைக்குள் சென்று கிடக்க வேண்டும். இருட்டுக்குள் நடப்பது நல்லதாக இருக்காதே.பயம் உடம்பை உலுக்கி நகரச்செய்தது. தனியாக திரைப்படம் பார்க்கப்போன ரோசி அப்படித்தான் கழிப்பறையில் ஆடைகள் அலங்கோலமாக்கப்பட்டுக் கிடந்தாள்.
சட்டென இதெல்லாம் நினைக்கையில் உடம்பு தெப்பலாய் வியர்வையில் நனைந்து விட்டதை கழுத்தில் இருந்த கசகப்பால் உணர்ந்தாள்.
செத்துப் போய் விடுபவர்களை நினைவு படுத்துவதற்குத்தான் மெழுகுவர்த்திகளா…நிர்ப்பயா, ரோசி, செல்வராணி என்று வன்கொடுமையில் செத்துப் போனவர்களுக்காக மெழுகுவர்த்திகளை ஏந்தி ஊர்வலம் போயிருக்கிறாள். இப்படி தனிமையில் எங்காவது சிக்கிக் கொண்டால் தனக்கும் மெழுகுவர்த்திகளை யாராவது ஏந்த வேண்டியிருக்குமா. உடம்பு நடுங்க ஆரம்பித்தது.
இரண்டு மூன்று முறை வெளிச்சம் வந்து பத்து நிமிடங்களுக்கொரு முறை மின்சாரம் தவறியதைச் சொன்னது. ஜெனரேட்டர் ஏதோ சிரமத்திலிருக்க வேண்டும்..இருட்டில் மால் மூழ்கி மெதுவாக அவ்வப்போது உயிர் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் கண்காணிக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்வும், ஏதாவது தாறுமாறாய் நடந்து விட்டால் என்னவாவது என்ற கவலையும் அவள் உடம்பைச் சட்டென நடுங்கச் செய்தது. மாலுக்குள் நுழைகிற போது தப்பித்தலாய்,பாதுகாப்பாய் இருப்பதாய் உணர்ந்திருந்தாள். இப்போது எல்லாம் மாறி விட்டது போல் உடம்பில் வியர்வை பெருகெடுத்தது.
அப்பாவிற்காக இன்று காவல் நிலையம் சென்றிருக்கும் அம்மா, அவளுக்காகவும் அப்புறம் காவல் நிலையம் செல்ல வேண்டியாகி விடும். உடம்பு பதற ஆரம்பித்தது.
கல்லூரிக்குப் போகத்தோன்றாத போதெல்லாம் ஏதாவது மாலுக்குள் வந்து புகுந்து கொள்வாள். இப்போது நகரில் நான்கு மால்கள் வந்து விட்டன.பழைய சூப்பர் மார்க்கெட்டுகள் சோபை இழந்து விட்டன. அவற்றில் இரண்டு டாஸ்மாக் பார்களாகி விட்டன. மால்களில் நல்ல குளிர்சாதனங்கள் உள்ளன. இரண்டு மணி நேரமாவது உடம்பிற்கு உறுத்தல் இல்லாமல் கழிந்து விடும். சும்மா வெளியே போகக் கூடாது என்று ஏதாவது நோட்டுப் புத்தகத்தையாவது வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பி விடுவாள். இன்றைக்கும் நோட்டுப்புத்தக வாங்க அவளிடம் காசு இருந்தது. குண்டு மெழுகுவர்த்தி வாங்க காசு இல்லை.
எதிரில் இருக்கும் மெழுகுவர்த்தியை எடுத்து பற்ற வைக்கக் கூட தீப்பெட்டி வேண்டும். மின்சாரம் வரும் வரை கொஞ்சம் இருட்டில்தான் இருக்க வேண்டும். அது கொஞ்சம் பயத்தைக் கொண்டு வந்திருந்தது அவளுக்கு.ஜோசப் அவளை கல்லூரி காண்டீனில் தொட்டபோது ஏற்பட்ட பயம் போல மெல்லக் கிளம்பியது.
பாட்டிக்கு அப்படியொரு பழக்கம் எப்படி ஏற்பட்டதென்று தெரியவில்லை.கோபமாய் இருக்கும் சமயங்களில் எரியும் மெழுகுவர்த்திச் சொட்டுகளை விசிறி கையில் பட வைத்து விடுவாள். கை எரியும். அவள் சொல்வதைக் கேட்காததற்கு தண்டனை போலச் சொல்லிக் கொள்வாள்.அது எரிந்து உருகி நிலைகுலைந்து போவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்.ஆனால் பாட்டியின் சமையல் அபாரமாக இருக்கும். மெழுகுவர்த்தி சிதறலில் சந்தோசம் கொள்ளும் பாட்டி சமையலில் ஆச்சர்யம் தருபவளாக இருப்பது அவளுக்கு வியப்பே தரும்.
மின்சாரம் தவறிய இருட்டு சூழ்ந்து கொண்டது. இந்த இருட்டில் எத்தனை நேரம் நிற்பது.இருட்டில் எது நடந்தாலும் அபாயகரமானதாக இருக்கும். யாராவது மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைத்து வெளிச்சம் காட்டினால் பரவாயில்லை என்பது ஞாபகம் வந்தது. இருட்டு அவளை பயமுறுத்தி உடம்பை நடுங்கச் செய்தது.
சட்டென வெளிச்சம் பரவி பலநூறு மெழுகுவர்த்திகளை ஒன்றாய் பற்றவைத்தது போல் இருந்தது.மின்சாரம் வந்து விட்டது. மறுபடியும் போகும். வரும் அதுதான் மின்சாரம். இது என்ன விளையாட்டு.இருட்டு போய் வரும் இந்த வெளிச்சம் எல்லாவற்றையும் நல்லதாக்கி விடும்.அப்பா விடுதலையாகி வந்து விடுவார். அம்மா இந்த வாரம் பனியன் கம்பனியில் முழு வாரச் சம்பளம் வாங்குவாள். காலர்ஷிப் இந்த வாரம் வந்து விடும். பர்சிலிருக்கும் ரெவின்யூ ஸ்டாம்ப் அதை வாங்க சரியாகப் பயன்படும்.அம்மாவுக்கு கொஞ்ச நாளைக்கு பாரம் குறையும்.இப்படி கல்லூரிக்குப் போகாமல் பயந்து நிற்பதை உதறி விட வேண்டும் என்ற நினைப்பு வந்தது.
இப்போது ஒரு பீரியட் முடிந்திருக்கும். அடுத்த பீரியடில் கூட சேர்ந்து கொள்ளலாம். அசைன்மென்ட் எழுதாதற்கு அபராதம் கூட கட்டி விடலாம். இப்படி எங்கோ ஒளிந்து கொண்டிருப்பது பிரச்சினையைத் தீர்த்து விடாது. தப்பித்து மாலில் ஒளிந்து கொள்வதும், கொஞ்சம் பொழுது போக்குவதும் தற்காலிகமானதே. பிரச்சினையை எதிர் கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். அம்மா பிரச்சினையை எதிர்கொள்ளாமல் இருந்தால் அப்பாவின் ஜாமீனுக்காக நகையை அடமானம் வைத்து காசு சேர்த்து இன்றைக்குப் போயிருக்க மாட்டாள். அப்பாவைப் புறக்கணித்து விட்டு குடும்பத்தை மனதில் கொள்ளாமல் இருந்தால் குடும்பம் நாசமாகி இருக்கும். அம்மா எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டு சமாளித்து தானும் உயிரோடு இருக்கிறாள். தன்னையும் உயிரோடு வைத்திருக்கிறாள். எத்தனையோ ரகசியங்களை, வேதனைகளை, சந்தோசங்களை மனதுள் போட்டு மூடி வைத்துக் கொண்டு குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுகிறாள்.கல்லூரிப்பிரச்சினைகளை எதிர் கொள்ள மனமில்லாமல் மாலுக்குள் ஒளிந்து கொள்வதால் பிரச்சினைகள் தீர்ந்து விடுமா என்ன..யோசனை வந்தது அவளுக்கு.
இன்றைய பிரச்சினையை நாளைக்காவது எதிர்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும்.அது கல்லூரி ஆக இருந்தாலும், வீடாக இருந்தாலும், கல்லூரி கேண்டீனாக இருந்தாலும்.. கல்லூரி மாணவியாக, அம்மாவாக, பாட்டியாக எல்லாவற்றையும் சந்தித்தேயாக வேண்டும். இல்லாவிட்டால் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வேடிக்கை காட்டி இரு நிமிடம் மவுனமாய் இருந்து, பின் கல்லூரி வகுப்புப் பெயர் பட்டியலில் இருந்து அவள் பெயரை நீக்கி விடுவார்கள்.குடும்ப அட்டையிலும் ஒரு கிலோ அரிசியும், கால் கிலோ சக்கரையும், இலவசப் பொருட்களும் பெற முடியாதபடி பெயர் இல்லாமல் போய் விடும் . அங்கிருந்து உடனே வெளியேறி விடுவது என்ற தீர்மானத்தைத் திரும்பத்திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டாள்.
அவள் குளிர்நிரம்பிய அந்த கட்டிடத்தை விட்டு உடனே மெல்ல வெளியேறும் போது மளிகைப் பொருட்கள் மெல்ல நழுவி தூரம் போயின.அப்பாவும், அம்மாவும் நெருக்கமாய் கூட இருக்கிற உணர்வு மெல்ல வந்தது. வெளிப்பகுதியின் வெளிச்சம் சூடாய் அவள் மீது இறங்கியது. பயத்தை உதறி விட்டு நடப்பது ஆசுவாசப்படுத்தியது
மாலுக்கு வெளியே ஒரு கோடி மெழுகுவர்த்திகளின் கூட்டாய் சூரியனின் பிரகாசம் விரிந்திருந்தது. பகல் சூரியனின் வெப்பச் சூட்டை மீறி பாதுகாப்பாய் உணர ஆரம்பித்தாள்..


* சுப்ரபாரதிமணியன், 8/2635 பாண்டியன் நகர்,
திருப்பூர் 641 602 / 9486101003 / subrabharathi@gmail.com

அபிநயங்கள்

நீலக்கடலின் அலைகள் நித்தமும் தாலாட்டும் கரையோரம் அமைந்திருந்தது அந்தக் கட்டிடம். முற்றிலும் கண்ணாடிகளால் மறைக்கப்பட்டு ஒரு நீல அரக்கனைப்போல எழும்பி நின்றது அது. நான்கு கோபுரங்கள், எட்டு மின் தூக்கிகள், சிறிய பூங்கா. நடை பயில தனியாக சிமெண்ட் பூசப்பட்ட பாதை. உடற்பயிற்சி கூடம். நூலகம். கோயில். கூடி அளவளாகவும் சிறிய கூடம். அனைத்து இடங்களும் பளிங்குக் கற்களால் நிரப்பப் பட்டிருந்தது.
மேட்டுக் குடியினர் வாழும் குடியிருப்பு அது. கிட்டத்தட்ட நூறுக்கும் மேற்பட்ட அடுக்கு மாடி வீடுகள் இருக்கும். இருபத்தி நான்கு மணி நேர காவல், அந்நியர் வருகைக்குத் தடை, விசாரணை, கவனிப்பு எல்லாம் உண்டு அங்கே.
தனுஜா ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் பெரிய பதவியில் இருக்கிறாள். வருடத்திற்கு பத்து லட்ச ரூபாய் சம்பளம். சொந்தமாக கார், செல் போன், ஏழெட்டு கடன் அட்டைகள் என்று வசதியாக வாழ்பவள். அவளுடைய கணவனுடன் பிணக்கு ஏற்பட்டு அவர்களது உறவு ரத்து ஆகி, நான்கு வருடங்கள் ஆகிறது. அவளுடைய கணவனை ஞாபகப்படுத்தும் ஒரே உறவு, அவளது மகள் பிரயத்தனா.. வயது பத்து.. ஐந்தாவது படிக்கிறாள்.
இங்கே தனுஜாவைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்ல வேண்டும். தனுஜா அமெரிக்க ஆங்கிலம் பேசும் இந்தக் காலப் பெண்மணி. தலை முடியை ஆண்பிள்ளை போல் வெட்டிக் கொண்டு, கால்சராய், குட்டைச் சட்டை போட்டுக் கொண்டு, தொப்புள் தெரிய காரில் போகும், அம்பது கிலோ உடம்புக்காரி. அவளுக்கு அனாவசியங்கள் பிடிக்காது. வெட்டு ஒன்று, துண்டு ரெண்டுதான்.
மார்கழி மாதக் கச்சேரிகள், மற்றும் நாட்டிய நிகழ்வுகளுக்கு, தனுஜா ஒரு கௌரவ விருந்தாளி. கூடவே பிரயத்தனாவும் வருவாள். அங்குதான் அவள் அழகிரியை சந்தித்தாள். கனடா நாட்டிலிருந்து வந்த ஜோத்ஸனா ராமகிருஷ்ணனின் பரத நாட்டிய அரங்கேற்றத்திற்கு, தனுஜா போயிருந்தாள். அந்த நிகழ்வுக்கு அழகிரிதான் நட்டுவாங்கம்.
ஒரு பெண்ணின் நாட்டிய அரங்கேற்றத்திற்கு, ஒரு ஆண் நட்டுவாங்கம் செய்வதே, அவளுக்கு ஆச்சர்யமாகவும், கொஞ்சம் அசிங்கமாகவும் கூடப் பட்டது. ‘ இதென்ன பொட்டைத் தனமா இருக்கு .. இவனுக்கு வேற வேலை கெடைக்கலியா .. ‘ என்று அவள் மனம் நினைத்தது.
அழகிரி அழகான பட்டு வேட்டி சட்டை அணிந்திருந்தான். ஆறடி உயரமும், எலுமிச்சைப்பழ நிறமும் கொண்டவனாகவும் இருந்தான். பழைய காலத்து பாகவதர் கிராப் வைத்திருந்தான். அதை நடு வகிடு எடுத்து, படிய வாரியிருந்தான். நெற்றியில் ஒரு ரூபாய் அளவு, பெரிய சாந்து பொட்டு வைத்திருந்தான். “ சரியான அம்பி “ என்று முணுமுணுத்தாள் தனுஜா.
கனடா பெண் நிகழ்வு முடிந்தது முக்கியமானவர்களை மேடைக்கு அழைத்து, கவுரவம் செய்தது. போனவர்களில் தனுஜாவும் ஒருத்தி.
“ ப்ளீஸ் மேம்! அழகிரி சாருக்கு நீங்கதான் சால்வை போர்த்தணும் “
“ வித் ப்ளெஷர் “ என்று சால்வையை வாங்கிக் கொண்டே திரும்பினாள் தனுஜா. நெளிந்தபடியே நின்று கொண்டிருந்தான் அழகிரி.. ‘ நெளியாதே ஆம்பளையாட்டம் நில்லு ‘ என்று மனதிற்குள் கருவினாள் தனுஜா. மேலுக்கு சிரித்தபடியே சால்வையை அவன் தோளின் மேல் போர்த்தினாள்.
“ ரொம்ப நன்றிங்க ‘ அவள் கையை மென்மையாகக் குலுக்கினான் அழகிரி. அவன் கை சில்லென்றிருந்தது. கூட கொஞ்சம் ஈரம் வேறு. யாரும் பார்க்காத போது, மெல்ல கைக்குட்டையால் கையை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டாள் தனுஜா.
**
அடுத்த வாரமே, அழகிரியை காண வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது தனுஜாவிற்கு. பிரயத்தனாவின் பள்ளியில் ஆண்டு விழா. அதற்கு அவள், கண்டிப்பாக ஒரு பரதநாட்டிய நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க வேண்டுமென்று, பள்ளி நிர்வாகி சொல்லிவிட்டார்.
“ கண்ணனைப் பத்தின பாட்டு. பிரயத்தனாவோட அழகுக்கு, அவள் ஆண்டாள் வேஷம் போட்டா, புரோக்கிராம் பிச்சுண்டு போகும். அதனால அவள தயார் பண்ணிடுங்கோ”
பிரயத்தனாவுக்கும் நாட்டிய ஜுரம் வந்து, ஜன்னி கண்டது போல் அரற்ற ஆரம்பித்து விட்டாள்.
“ மம்மி இன்னும் மூணு நாள்தான் இருக்கு. எப்படிம்மா நான் ஆடுவேன். நீதான் ஏற்பாடு பண்ணனும். ஒனக்குதான் பெரிய பெரிய மனுஷாள்லாம் தெரியுமே. அன்னிக்குக்கூட ஒருத்தர், தாம் தீம்னு கட்டையை தட்டிண்டு பாடினாரே அவரக்கூட தெரியுமே. சொல்லிக் கொடுக்கச்சொல்லும்மா..”
‘ தாம் தீம்.. கட்டை ‘ தனுஜா யோசித்தாள். யாரைச் சொல்கிறாள்? “ யாருடி” என்றாள்.
உடம்பை லேசாக நெளித்துக் காட்டினாள் பிரயத்தனா. புரிந்து விட்டது. இதையே அவள் செய்து காட்டி பிரயத்தனாவை சிரிக்க வைத்திருக்கிறாள். அழகிரி ..!பொட்டை ..!
அதிவேகமாக செயல்பட்டாள். லையன்ஸ் கிளம் ராமசுப்புவுக்கு தொலைபேசினாள்.
“ ஓ தனுஜா! ஹௌ ஸ்வீட் மை டியர் “ என்று வழிந்தது அறுபது வயது கிழம்.
‘ குப்பையை ஒதுக்கு மேன் ‘ என்று மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள். தன் தேவையை அவரிடம் சொன்னாள். இரண்டு மணிநேரத்தில் அழகிரி, அவளது வீட்டின் அழைப்பு மணியை அடித்துக் கொண்டிருந்தான்.
விவரம் சொல்லி, தொகை பேசி, ஏற்பாடு செய்து விட்டு, அவள் நட்சத்திர ஓட்டல் விருந்துக்கு போனாள். வீடு திரும்பிய போது இருட்டியிருந்தது. லேசான போதையில் அழைப்பு மணியை அழுத்திய போது, கதவு லேசாக திறந்திருப்பது தெரிந்தது.
சட்டென்று போதையின் கிறக்கம் விலகியது. ‘மை காட்! என்ன நடந்திருக்கும்? கதவு திறந்திருக்கிறதே! பிரயத்தனா ?’ மனம் வாயு வேகத்தில் சிந்தித்தாலும், உடல் ஒத்துழைக்க மறுத்தது. கால்கள் பின்னின. ராஜஸ்தான் கம்பளம் கால்களை இடறியது. தடுமாறி விழுந்த அவளது கைகளில் தனுஜாவின் பிஞ்சு விரல்கள் அகப்பட்டன.
கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டு, மெல்ல விரல்களை வருடினாள். மேல்நோக்கி கை ஊர்ந்தது. விரல்களைத் தாண்டி முழுக்கையும் அதற்கடுத்தாற்போல் முகமும்.. திடுக்கிட்டு கண்களைத் திறந்தாள்.
சோபாவின் மேல் தனுஜா தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அயர்ச்சியின் சாயல் அவள் முகத்தில் தெரிந்தது.
‘செக்யூரிட்டி எங்கே? ஆயா எங்கே? மை காட் எல்லோரும் பிரயத்தனாவைத் தனியாகவா விட்டு விட்டு போய்விட்டார்கள்?’ எல்லா விளக்குகளையும் போட்டாள். சுற்றிலும் பார்த்தாள். திவான் கட்டிலில், ஒருக்களித்து படுத்தபடியே, அழகிரி இவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“ நீ இன்னும் போகலை? “
“ வீட்டில யாரும் இல்ல. கொழந்த தனியா இருந்தது. அதான்.. “ என்று இழுத்தான். அப்புறம் இது ஒங்களோடது..” என்று அவளுடைய பணப்பையை கொடுத்தான்.
“ இது எப்படி ஒங்கிட்ட? “ யூ சீட்! நான் வராம இருந்திருந்தா இதை எடுத்துண்டு ஓடிருப்ப அப்படித்தான “
“ இல்ல மம்மி எடுத்துண்டு போகாம இருக்கறதுக்குத்தான், அங்கிள் இங்கியே இருக்காரு“ என்றாள் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்த பிரயத்தனா.
“ வாட் நான்சென்ஸ்! ஆயிரம் ரூபாய் மெய்டெனன்ஸ் தரேன். என்ன செக்யூரிட்டி இருக்கு இந்த காலனில.. அசோசியேஷன் மீட்டிங்ல கிழிக்கிறேன் பாரு.. ஆமா அந்த தடிச்சி ஆயா எங்க.. அடுத்த வாரம் அவளுக்கு சீட்டு கிழிக்கிறேன் பாரு.”
அதுக்கெல்லாம் அவசியமில்ல மேடம். அவ இனிமே வரமாட்டா, ஆமாம் மேடம்! கொழந்த நகை, பணமெல்லாம் அவதான் எடுத்திண்டு போறதா இருந்தா. நான் பாத்துட்டேன். அதான் இதப் போட்டுட்டு ஓடிப்போயிட்டா “ என்றான் அழகிரி..
‘ மை காட் அவளா! நாலு பேரைக் கேட்டு அலசி ஆராய்ந்து, அப்புறம்தானே அவளை வேலைக்கு வச்சேன். இந்த மாசத்தோட அவ வந்து பத்து மாசமாச்சு. ஒரு சின்னத் தப்பு பண்ணலயே அவ.. மே பி பெரிய தப்பு பண்றதுக்காக என் நம்பிக்கையை வளர்த்திருக்கா.. ‘
“ அப்ப நான் கெளம்பறேன் மேடம் “ என்று நெளிந்தபடி சொன்னான் அழகிரி.
அதில் ஒரு ஆண்மை இருப்பதாகப் பட்டது தனுஜாவுக்கு. எங்கோ அவள் மனதில் மூலையில் சின்னதாக ஒரு பூ பூக்கத் தொடங்கியது!

சரியான கட்டணம்.

அந்த ஆட்டோ பின்னால் எழுதியிருந்த வாசகம் மனோவைக் கவர்ந்தது. சாதாரணமாக என்ன எழுதியிருக்கும். பிரசவத்திற்கு இலவசம்.. ( ஒரு பாசக்கார ஆளாக இருக்க வேண்டும் ) சீறும் பாம்பை நம்பு சிரிக்கும் பெண்ணை நம்பாதே! ( காதல் தோல்வி? )

இது வித்தியாசமாக இருந்தது. சரியான கட்டணம் நிறைவான பயணம். அட புதுசாக இருக்கிறதே.. வரிசையில் நான்காவதாக இருந்தது அந்த ஆட்டோ.. மூன்று ஆட்டோக்களுக்கு ஆட்கள் வரும்வரை காத்திருந்து விட்டு அந்த ஆட்டோவில் ஏறிக்கொண்டான் மனோ.
ஓட்டுனனுக்கு இருபது வயது தான் இருக்கும். முன்னிருக்கும் கண்ணாடியில் ஒரு முதியவரின் புகைப்படம் இருந்தது., வேறு கடவுளர் படங்கள் ஏதும் இல்லை. மெல்ல பேச்சுக் கொடுத்தான் மனோ.
“ என்ன தம்பி படிக்கலியா? “
“ முடிச்சுட்டேங்க.. இளங்கலை அறிவியல்.. முதல் வகுப்பில் தேர்வாகியிருக்கேன்”
“ அரசு வேலை அல்லது தனியார் வேலை கெடைக்கலியா? “
“ கெடச்சுதுங்க ஆனா போகல “
ஆச்சர்யப்பட்டான் மனோ.. சில பேர் இப்படி இருக்கிறார்கள். ஒருவரிடம் அடிமையாக வேலை செய்ய மாட்டேன். சுய தொழில் தான் செய்வேன் என்கிற வைராக்கியம். அதுவாக இருக்குமோ காரணம்.
“ ஏன் தம்பி ஒருத்தர் கிட்ட வேலை பார்க்கிறது பிடிக்க்கலியா கேவலமா.. ஆட்டோ கூட ஒரு முதலாளிக்கு சொந்தம்தானே.. அப்ப ? “
“ ஆமாங்க இது கூட ஒரு முதலாளிக்கு சொந்தம் தான் ஆனா அந்த மொதலாளி நான் தான் “
வியப்பு கூடியது மனோவுக்கு. இருபது வயதில் சொந்த ஆட்டோ.. வசதி இருக்கும் போல. அவன் எண்ணத்தை படித்தது போல சொன்னான் அந்த இளைஞன்.
“ வசதியெல்லாம் இல்லீங்க.. சாதாரணக்குடும்பம் தான். ஆனால் கை தூக்கி விட என் மாமா இருந்தாரு. இதோ இந்த புகைப்படத்துல இருக்கறவருதான் அவரு”
0
சரவணன் பிறந்தபோதே அவனது தந்தை இறந்து போயிருந்தார். கோஷ்டி சண்டை கட்சி பாகுபாடு என்று எத்தனையோ காரணங்கள் அதற்குச் சொல்லப்பட்டன. ஆதரவற்ற சரவணனையும் அவன் தாயையும் எடுத்து காப்பாற்றியவர் செல்லமுத்து. செல்லமுத்து அந்த பகுதியில் ஒரு முதலாளி. ஆறு ஆட்டோ ரெண்டு டெம்போ என்று வசதியாக வாழ்பவர்.
“ பட்டறையிலே ஆளில்லைன்னு தங்கைச்சி புள்ளையை எடுத்து வளக்குறாரு. அவரு புள்ளைங்கள்ளாம் கான்வெண்டில படிக்கும். இவனுக்கு ஸ்பேனர்தான் “ ஊரே பேசியது.

பொய்யாகினார் செல்லமுத்து. கவர்மெண்ட் பள்ளிதான் ஆனால் நல்ல பள்ளி. வாரத்துக்கு ஒரு முறை தானே சென்று பள்ளி முதல்வரையும் ஆசிரியரையும் சந்தித்து சரவணனின் வளர்ச்சி பற்றி விசாரிக்க தவற மாட்டார் செல்லமுத்து. அவர் பிள்ளைகள் நடந்தே பள்ளிக்கு போகும். சரவணனுக்கு ஆட்டோதான். ஆனால் சரியாக மதிப்பெண்கள் வாங்கவில்லை என்றால் அவர் பிள்ளைகள் வசவோடு தப்பித்துவிடும். ஆனால் சரவணனுக்கு உடம்பு காய்த்துப் போகும். இரவு அவரே உட்கார்ந்து எண்ணெய் தடவுவார் அவன் முதுக்கு.
கொஞ்சம் பெரியவனான உடன் அவனிடம் சொன்னார் செல்லமுத்து.
“ எப்படி இது எல்லாம் வந்தது தெரியுமா? நியாயமான வழியில இல்லை. மீட்டருக்கு சூடு வக்கிறது. ஊர் தெரியாத ஆட்கள் வந்தா சுத்திகினு போயி காசை ஏத்தறது.. கொஞ்ச நாள் கூலிப்படைக்கு கூட ஆட்டோ ஓட்டியிருக்கேன்.. ஆனா என்னா பிரயோசனம் இத அனுபவிக்கறதுக்கு எனக்கு ஆரோக்கியம் இல்லையே”
சரவணன் மனதில் இது ஆழமாக பதிந்து போனது. என்ன படித்தாலும் நானும் ஆட்டோதான் ஓட்டப்போகிறேன். ஆனால் நேர்வழியில் நியாயமான வழியில்.


பட்டப்படிப்பு படித்து முடித்தவுடன் மந்திரி சிபாரிசில் அவனுக்கு அரசு வேலை காத்திருந்தது. நிராகரித்தான். ஆட்டோ என்றது செல்லமுத்து அவனை கோபத்துடன் பார்த்தார். அவன் முறைப்பைக் கண்டு அடங்கிப்போனார். முதல் ஆட்டோ அவருடையது.
“ சந்தையில இதன் மதிப்பு எவ்வளவு? “
“ அது எதுக்கு உனக்கு? “
“ சொல்லேன்”
“ நாப்பதாயிரம் ரூபா”
இரவு பகலாக ஓட்டி ஒரே வருடத்தில் அடைத்தான் அந்த பணத்தை. இப்போது ஆட்டோ அவனுக்கு ஒரு பந்தம். நேர்மை எப்போதும் சொந்தம்.
மனோ இறங்கிப் போகும்போது மீட்டரில் நாற்பத்தைந்து ரூபாய் ஆகியிருந்தது. சரவணன் சில்லறை தேடிக்கொண்டிருக்கும்போது இறங்கி வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தான்.

சர்ரென்று ஆட்டோ அவனருகில் வந்து நின்றது. ஐந்து ரூபாய் தாளை நீட்டியபடி சிரித்தான் சரவணன்.

திரிபுறம்



ரங்காவிற்கு காலையில் இருந்தே மனசு சரியில்லை. ஒரு வாரமாக அவள் வீடு கலைத்துப் போட்ட குருவிக்கூடு மாதிரி இருக்கிறது. இன்று எப்படியும் திரிபுரம் மாமியைப் பார்த்துவிடவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். ரங்கா என்கிற ரங்கநாயகிக்கு முப்பது வயது. அவள் கணவன் கோபாலகிருஷ்ணன் மெஷின் மேன். காலையில் ஆறு மணிக்கெல்லாம் சைக்கிளில் போய்விடுவான். வீடு திரும்ப எப்படியும் ஏழு எட்டு மணியாகிவிடும். ஊருக்கு வெளியே தொழிற்சாலை. சமையல் வேலையெல்லாம் அவளுக்கு இல்லை. எல்லாவற்றையும் தொழிற்சாலை நிர்வாகமே கவனித்துக்கொண்டுவிடுகிறது. ஆனால் கொடுக்கிற காசுக்கும் சோற்றுக்கும் சக்கையாக பிழிந்துதான், ஆளை வெளியே விடும். கல்யாண புதிதில் ஓரிரு முறை கணவனுடன் வெளியே செல்வதற்காக அவள் அந்த தொழிற்சாலையின் பெரிய கதவருகில் நின்றிருக்கிறாள். சங்கு ஊதியவுடன் சாரி சாரியாக தொழிலாளிகள் வெளியே வருவார்கள் ஆலையின் புகை போக்கியின் வழியே வழியும் புகைபோல. காலையில் திடப்பொருளாக போகும் இவர்கள் புகையாகத்தான் வெளியே வருகிறார்கள் என்று ரங்காவிற்குத் தோன்றும். கோபியும் அப்படித்தான் வருவான். ஆனாலும் நீரில் போட்ட பஞ்சு போல அவன் முகமும் உடலும் ரங்காவைக் கண்டவுடன் புத்துணர்ச்சியால் ஊறும்.

ரங்கா தன் வீட்டுக்கூடத்தை ஒரு முறை நோட்டம் விட்டாள். எப்படி இருந்த வீடு! எப்படியாகிவிட்டது? சனி, ஒரு வாரம் முன்பு தான் தன் சூம்பிய காலை அவள் வீட்டிற்குள் எடுத்து வைத்தது. பக்கத்து வீட்டு லச்சுமி சன்னல் வழியாகக் குரல் கொடுத்தாள். “லதாம்மா ஒங்களுக்கு •போன்”
ரங்காவிற்கு அது அதிசயமான விசயம். அவளுக்கு யாரும் தொலைபேசியில் அழைப்பதில்லை. உறவு என்றிருந்த பெற்றோர்கள் போய் சேர்ந்து வெகு நாளாகிவிட்டிருந்தன. ஒரே ஒரு அண்ணன் கோவையில் இருக்கிறான். இருக்கிறானா என்று நினைக்கத் தோன்றும்படி இருக்கும் அவன் நடவடிக்கை. வீடு கட்டியிருக்கிறானாம். கார் வாங்கியிருக்கிறானாம். எல்லாம் அண்ணி வந்த ராசி. எல்லாம் வாங்கியவன் உறவுகளை அறுத்துக்கொண்டு, தனிமையையும் வாங்கிவிட்டான் போலிருக்கிறது. முதல் இடி அவள் மேல் இறங்கியது அந்த தொலைபேசி வழியாகத்தான். யாரோ சொன்னது அவளுக்கு ஞாபகம் வந்தது.

“எட்டு நம்பர் ஆக்கிட்டாங்களாம். இனி எல்லாருக்கும் அஷ்டமத்திலே சனி. எங்கே நல்ல செய்தி வரப்போகுது?”
அவள் சந்தோஷத்தைத் தொலைத்த தொலைபேசிச் செய்தி இதுதான். வேலைக்கு நடுவில் கோபிக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது. வலது கையில் அடி. ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்து சிகிச்சை அளித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நிர்வாகமே வீட்டிற்கு கொண்டுவந்து சேர்க்கும். வீட்டிற்கு வந்து கதவைத் திறப்பதற்குள், கோபியைக் கொண்டுவந்துவிட்டார்கள். வலது கை பாதிக்கு மேல் மாவு கட்டு போட்டிருந்தார்கள். ஈ.எஸ்.ஐ. பணம் வரும் என்றார்கள். ஒரு காகிதப் பையில் மருந்துகளும் அதனடியில் மருத்துவர் சீட்டும் வைத்துவிட்டு, கைகளை கட்டிக்கொண்டு கொஞ்ச நேரம் நின்றுவிட்டு, வந்தவர்கள் போய்விட்டார்கள். படுக்கையில் இருந்த கோபி அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். கழுத்து வரை போர்த்திவிட்டிருந்தார்கள். அடிபட்ட வலி தூக்கத்திலும் அவன் முகத்தில் தெரிந்தது.

அடுத்த நான்கு நாட்களுக்குள், பி.டி. வகுப்பில் ஒட்டப்பந்தயத்தில் தடுக்கி விழுந்த லதா மண்டையை பெயர்த்துக்கொண்டு கட்டுடன் வந்தாள். அஞ்சறை பெட்டியில் ஆறு மாதமாகச் சேர்த்து வைத்திருந்த ஐநூறு ரூபாயும் காணாமல் போனது. பக்கத்து வீட்டு லச்சுமிதான் ஒருமுறை திரிபுரம் மாமியைப் பற்றிச் சொன்னாள். மாமி ஜாதகம் பார்த்து பிட்டு பிட்டு வைக்கிறாளாம். பரிகாரமும் சொல்கிறாளாம். வந்த பிணியும் பீடையும் பிடறியில் பின்னங்கால் பட ஓடிவிடுகின்றனவாம். ஒரு நாள் துணைக்கு லச்சுமியுடன் போனபோது, ரங்காவும் மாமியைப் பார்த்திருக்கிறாள். கொஞ்சம் தாட்டியான உருவம். இரண்டு ரூபாய் அகலத்திற்கு குங்குமப்பொட்டு. முகமெல்லாம் மஞ்சள் தடவி சற்றே தடித்துவிட்ட முகம். வண்டி மையைத் தடவினாற் போல் அடர்த்தியான புருவங்கள். லேசாக மீசை கூட இருந்தது. மாமியை நோட்டம் விட்டதில், லச்சுமி கேட்டதும், மாமி சொன்ன பரிகாரமும் கோட்டை விட்டாயிற்று. அதில் வருத்தமுமில்லை அவளுக்கு. அப்போது எல்லாம் நல்லபடியாகத்தானே இருந்தது. இந்த ஒரு வாரத்தில்தான் மாமியை நோக்கி நினைவைத் திருப்பிவிட்டிருக்கிறது மனசு. கூட்டம் இருக்கும் என்று எண்ணி காலை ஏழு மணிக்கே கிளம்பிவிட்டிருந்தார்கள் லச்சுமியும் ரங்காவும்.


” தெருவை அடைச்சாப்பல கூட்டம் நிக்குமே. என்னா சனத்தையே காணம் ”
லச்சுமி ஆச்சரியப்பட்டாள். தெரு காலியாக இருந்தது. சின்னத் தெரு. ஒரு வாகனம் வந்தால் இன்னொரு வாகனம் ஒதுங்க வேண்டியிருக்கும். மூன்றடி சந்தில் மூன்றாவதாக இருந்தது மாமியின் வீடு. அதற்கப்புறம் அடிபம்பு, குளியலறை, கழிப்பறைகள்…
யாரோ இரண்டு பேர் வெளியே வந்து கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களைப் பார்த்தவுடன் நின்றார்கள்.
“மாமி இல்லையே! நேத்து காலையில அவங்க மருமகன் விபத்தில காலமாயிட்டாரு. அங்கே போயிருக்காங்க”
அவர்கள் கடந்து போனபோது சொல்லிக்கொண்டே போனது ரங்காவின் காதுகளில் விழுந்தது.
” பத்துப் பொருத்தம் பாத்து பண்ணிவச்ச கல்யாணம். மருமகன் இப்படி போவாருன்னு யாருமே நெனைக்கல”
கணவனுக்குக் காலை சிற்றுண்டியும், லதாவுக்கு கொடுக்கவேண்டிய மருந்தும், ஞாபகத்தில் வர, ரங்கா வீடு நோக்கி விரைந்தாள்.

சிறகு இரவிச்சந்திரன்

Friday, 17 October 2014

உளச்சிதறல் - சிறுகதை

தன்னிடமுள்ள கண்ணீரனைத்தையும் அழுது தீர்த்துவிடும் மனநிலையில் நிலைகுலைந்து போயிருந்தாள் ஆனந்தி. தனக்கான இந்த துக்கத்தை தன் கணவரிடமிருந்தே பெறுவாள் என கனவிலும் அவள் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. தன் மீல் அதிகம் பாசம் வைத்திருந்த தனது தந்தையின் திடீர் இழப்பு பெரிய இடியாக இறங்கியதை தாங்க முடியாதவள் அதன் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதற்குள் அவரது கடைசி முகத்தை காண முடியாதது போனது பேரிடியாக இருந்தது ஆனந்திக்கு. 

அப்பாவை நினைக்க நினைக்க அளவுக்குமீறி அழுமை பீறிட்டது. தன்னுடைய பாசம் ஒரு மடங்கு என்றால் தன் மேல் அப்பா வைத்திருக்கும் பாசம் நூறு மடங்கு இருக்கும். சிறு வயதிலிருந்து தனக்கும் தந்தைக்குமிடையேயான காட்சிகள் கண்ணில் மின்னலென வந்து வந்து சென்றன. அதிர்ஷ்டத்தில் நம்பிக்கையில்லாத அப்பா, தான் பிறந்தவுடன் தான் தனக்கான எதிர்காலம் சிறப்பாக இருக்கும் என நினைத்தாரம். அந்த எண்ணத்தினால் மட்டும் அவர் எடுத்த முயற்சிகள் அவருக்கு வெற்றியையும் வசதியையும் அளித்தது. தலைப்பிள்ளை பொட்டையாய்ப் பிறந்துவிட்டதே என பிறந்தவுடன் அப்பத்தா சொன்ன ஒரு சொல்லுக்காக தன்னுடைய அம்மாவுடன் பத்து வருஷம் வைராக்கியத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசாமலிருந்ததார் அப்பா. பிறந்த நாள் முதல் தன் மீது தன் அப்பா வைத்திருந்த பாசத்தை அம்மா சிலாகித்துச் சொல்லுவைதைக் கேட்டு கேட்டே தனது தந்தை மீதான பாசமும், மரியாதையும் தன்னிடம் அதிகாமனதை உணர்வுபூர்வமாய் உணர்ந்திருந்தாள் ஆனந்தி. 
தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டுமென்றே தன்னை வருத்தி பெரும் கஷ்டப்பட்டு பொருளாதாரத்தை உயர்த்தப் பாடுபட்டார். சிறுவயது முதல், ஆரோக்கியம், கல்வி, தனக்கான சுதந்திரம், திருமணம் என தனது ஒவ்வொரு நிலையிலும் தனது தந்தை தவிர்த்த நிகழ்வுகளை தன்னால் காணவே முடியவில்லை. ஒரு தந்தை என இல்லாமல் ஒரு நண்பர் போல் “வாடா ஆனந்தி, எப்படிடா இருக்கே.. என அன்புடன் கொஞ்சும் அப்பா இப்போது இல்லை, நான் பார்க்கவும் இல்லை எனும் போது ஆனந்தியால் தாங்கமுடியவில்லை. 
இவ்வளவு பாசம் வைத்திருந்த அப்பாவின் முகத்தை காணக் குடுத்து வைக்கலியேடி ஆனந்தி.. எனக் கேட்பது போல் இருந்தது அம்மாவின் பார்வை. இரண்டு மாதத்திற்கு முன்பு தான் வந்து பார்த்துச் சென்றிருந்தாலும் அவரின் கடைசி முகத்தை காணதது பெரும் வெற்றிடத்தை மனதில் உருவாக்கியது ஆனந்திக்கு. அப்பா இறந்து விட்டார் என நேற்று இரவே கோலாலம்பூரில் இருந்த கணவனுக்கு தகவல் வந்திருக்கிறது. தகவல் கிடைத்தவுடன் தனக்கு சொல்லியிருந்தால் நான் சீட்டு வாங்கி தனியாக பிளைட்டில் வந்து இறங்கியிருப்பேன், அப்பாவின் முகத்தைப் பார்த்தும் இருப்பேன். ஆனால் கோலலம்பூரிலிருந்து கிளம்பி சிங்கப்பூர் வந்து அதன் பின் சீட்டு வாங்கி இங்கே வருவதற்குள் எல்லாம் முடிந்து விட்டது. அப்பாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லையென்று கூறி தன்னை மெதுவாக கூட்டிக்கொண்டு வந்த தனது கணவனின் முகத்தைப் பார்க்கவே அருவெருப்பாயிருந்தது.
திருமணமான புதிதில் வாக்குவாதத்தில் ஏற்பட்ட கோபத்தில் அடித்துவிட்ட தன் கணவன் சிவராமை மருமகனென்ற மரியாதையில்லாமல் திட்டிவிட்டார் அப்பா. அந்தக் கோபத்தைத் தான் இப்போது என் மூலம் பழிதீர்த்துக் கொள்கிறாரோ எனவும் மனம் அவளை கேள்விக் கணைகளால் துளைத்தது. ஹதராபாத்தில் சொற்ப வருமானத்தில் குடித்தனம் நடத்தும் தனது தங்கை கூட இருபது மணி நேரம் ரயிலில் பயணம் செய்து தனது தந்தையின் இறுதிச் சடங்கைப் பார்த்துவிட்டாள் ஆனால் என்னால் அப்பாவைப் பார்க்க முடியவில்லையே என குற்ற உணர்வில் குறுகினாள். இருந்தாலும் உம்புருஷனுக்கு இம்புட்டு ஆகாதடியம்மா... இப்படியா அப்பனை தூக்கினதுக்கப்புறம் கூட்டிட்டு வர்றது... சாவு எல்லாருக்கும் தான் வரப்போது.. நாளைக்கு இவனுக்கு என்னா நடக்கும்னு பார்ப்போம்.. என தன்கண் முன்னே சபித்துக் கொட்டினார்கள் தனது சொந்தங்கள்.
தனது நாத்தனார் சித்ரா மட்டும் அருகில் வந்து மதினி தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க... உங்களுக்கு பச்ச உடம்புன்னுதான் அண்ணன் சொல்லலியாம்... அழுதுக்கிட்டே சாப்பிடாம்ம வருவீங்கன்னு சொல்லாம வந்திருக்கு..னு சொன்னாள். இந்த உப்புச் சப்பு காரணங்களை எல்லாம் தன்னால் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. எனக்கு ஏன் இந்தச் சோதனையக் கொடுத்தே என பெரிதும் வணங்கும் தெய்வமான வண்டியூர் மாரியம்மனை வேண்டிக்கொண்டாள். பிள்ளை பெற்று எட்டு மாதமாயிடுச்சு இதிலென்ன பச்ச உடம்புன்னுகிட்டு..... பச்ச உடம்பு என்பதற்காக அழமாலா இருந்துவிடப்போகிறேன். தன்னை சரியான நேரத்துக்கு கூப்பிட்டு வரவில்லையென தனது தம்பி கிருஷணனும் தன்னை கணவன் மேல் கோபத்தில் இருப்பதை உணராமல் இல்லை. அப்பாவின் கடைசி முகத்தை பார்க்கவில்லை என்பதைத் தவிர அப்பாவின் இறுதிச் சடங்கு சிறப்பாக இருந்ததை ஊரிலுள்ள கிழடு, கிழவிகள் எல்லாம் சிலாகித்து சொல்லின. சொல்லிய அனைத்து வாய்களுக் தனது கணவனை நாலு கேள்விகள், திட்டி, சிறுமைப்படுத்தி சபிப்பதை மறக்காமல் செய்தனர். அம்மா, தங்கை, தம்பி, ஊர்மக்கள் என யார் சொன்னாலும் அவருக்கு பதில் சொல்ல முடியாத, நியாயபடுத்த ஒன்றுமேயின்றி நிராயுதபாணியாக நின்றாள் ஆனந்தி. 
எல்லாச் சடங்குகளும், காரியமும் எல்லாம் முடிந்து சிங்கப்பூருக்குச் செல்ல காரில் மதுரை விமான நிலைம் செல்லும் வழியில் வண்டியூர் மாரியம்மன் கோயில் திருப்பத்தில் ஆனந்தி மனதில் “மாரியம்மா.. எம் புருஷன் தெரிந்து செய்தாரோ.. இல்லை தெரியாமல் செய்தாரோ.. மன்னிச்சுக்கோ... எம் புருஷன் மேல் சபிச்சங்கவ வாக்கு எதுவும் பழிக்காம நீதாம காப்பததனும்” என்று வேண்டிக்கொண்டாள்.